Ik word wakker en open de krant op mijn telefoon, al vele jaren een ochtendritueel van me. Ik lees de eerste krantenkop. Zelfmoordaanslag moskee Koeweit: aantal doden onbekend. Ik scroll verder. Aanslag op toeristenhotel in Tunesische badplaats Sousse: 39 doden. En verder… Onthoofding bij aanslag op gasfabriek in Frankrijk. Al dit nieuws al zo op de vroege ochtend. Op een nuchtere maag welteverstaan. Ik word er een beetje misselijk van. Is er vandaag ook nog iets positiefs gebeurd waar de krant aandacht aan wil besteden? Kort schiet er door mijn hoofd dat ik mijn cliënten vaak aanraad minder nieuws te kijken wanneer ze zich wat onstabiel voelen om zichzelf daarmee emotioneel te ontlasten. Ik voel me prima, maar merk dat het nieuws op mij ook steeds vaker een impact heeft. Waar gaat het naartoe met de wereld? En waar zijn de media nu eigenlijk mee bezig? Deze stortvloed aan ellende die we elke dag voor onze kiezen krijgen kan toch niet gezond zijn?
Uiteraard ben ik niet van gisteren en is het mij volkomen duidelijk dat er ontzettend veel vreselijke dingen in de wereld gebeuren. Ik wil mijn ogen er niet voor sluiten, probeer mijn steentje bij te dragen in het kader van ‘be the change you wish to see in the world’, maar continu alleen maar info tot me nemen over rampen en terreur levert daarin geen bijdrage. Waarom wil ik dit eigenlijk nog horen? De verschillende media lijken bijna een wedstrijd te houden wie het meest gruwelijke nieuws kan brengen op de meest pontificale manier. Positiviteit heeft duidelijk geen prioriteit. Onlangs zag ik een cliënt die terloops meldde dat ze nooit de deur open deed wanneer iemand onaagekondigd aanbelde. Waarom dan niet was mijn vraag. In geuren en kleuren vertelde ze hoe het altijd in het nieuws is dat mensen worden overvallen, beroofd en soms zelfs vermoord. Ze wantrouwde vreemdelingen en was niet van plan het volgende slachtoffer te worden van een dergelijk misdrijf. Opzich vond ik het niet vreemd dat zij dit had gefilterd uit de berichtgevingen op radio en tv, maar ik vroeg me af of ze daarmee dus was vergeten dat er gelukkig ook heel veel goeds gebeurd in de wereld. Ook bij mij is er wel eens een inbraak geweest. Of kwam er iemand aan de deur die zogenaamd een tientje wilde lenen om wat brandstof te kunnen kopen en die ik vervolgens natuurlijk nooit meer terug zag. Heel vervelend, maar kunnen we daarmee stellen dat de wereld een slechte plek is geworden? In de meeste gevallen gaat het namelijk juist wèl goed. Ik krijg ook vaak enorm lieve mensen aan de deur. Bijvoorbeeld zij die mijn post komen afleveren. Of vragen of ik wat over heb voor een goed doel, daar met heel veel bezieling hun spaarzame vrije uurtjes aan besteden. Of zoals laatst, een ouder vrouwtje dat aanbelde om te vragen of ze wat ‘wilde sering’ uit mijn voortuin mocht knippen om haar man mee te verrassen. Het is blijkbaar zijn lievelingsplant en moeilijk te krijgen dus wilde ze deze nu voor hem gaan stekken. Eerlijk is eerlijk, ik had het toch nooit gezien als ze een paar takjes had afgeknipt? Dus uiteraard kreeg ze mijn zegen en vertelde ik haar dat ik het zo vriendelijk vond dat ze het überhaupt kwam vragen. Stond ze de week erna met een zelfgebreide sjaal voor de deur om me te bedanken. Dat is toch fantastisch! Die dingen gebeuren ook geregeld, maar dat hoor, zie of je lees je vrijwel nooit. Heel af en toe komt het voorbij: Jongen helpt bejaarde weduwnaar met het naar huis dragen van zijn boodschappen; Blije buschauffeur verwelkomt al zijn passagiers met een zelfgezongen liedje. Daar word je toch enorm blij van? Waarom lezen we dit dan toch steeds minder?
Mijns inziens zijn er nog altijd veel meer goede mensen op de wereld dan slechte. En daarbij wordt er naar mijn mening nooit een ‘slecht mens’ geboren, maar maakt een samenloop van omstandigheden zoals opvoeding en leefomgeving ons wellicht tot personen die daden verrichten die we eigenlijk niet zouden willen verrichten. Uiteindelijk streven we toch allemaal naar liefde en verbondenheid? Ik kan me niet voorstellen dat een kind opgroeit met het idee een van de meest gehate personen ter wereld te willen worden. Iemand die bijvoorbeeld 39 toeristen wil doodschieten op een strand in Tunesië. Uiteraard vind ik het een gruwelijke daad, in en in triest, ik keur het af! Maar vraag me ook meteen af wie deze schutter is. Wat bezielt iemand om over te gaan tot een dergelijke daad? Waarom wil hij zich inlaten met een extremistische groepering? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. De media kiest ervoor deze kant minder te belichten. Liever laten ze foto’s zien van lijken op het strand. Persoonlijk vind ik dat bijna net zo schandalig als wat deze schutter heeft gedaan. Dat is iemands zoon, vader of oom die daar ligt. Beseffen de journalisten dat wel? Totaal respectloos. En wat is de toegevoegde waarde ervan? Als we dit normaal moeten gaan vinden wat is dan over tien jaar nieuwswaardig? Naar mijn idee wordt het nieuws alleen maar negatiever, subjectiever en stigmatiserender. Hoeveel ‘waarheid’ is er nog in te ontdekken? En wat is gewoon shockeren, bang maken en aanzetten tot verdeeldheid? We moeten niet onderschatten wat een dergelijke stortvloed aan negativiteit met onze mentale gezondheid doet. Uit meerdere wetenschappelijke onderzoeken is gebleken dat al deze negatieve berichtgeving veel meer doet dan het tijdelijk geven van een wat pessimistisch gevoel. We voelen ons significant depressiever en angstiger, ervaren meer stress en worden daarbij ook in de tijd erna gevoeliger voor negatieve prikkels. Onze geest krijgt als het ware een neus voor alles wat negatief is en weet dit feilloos op te sporen uit onze omgeving. Zelfs neutrale situaties gaan we negatiever interpreteren. Op de lange termijn maakt dit alles ons als persoon alleen maar gevoeliger (lees: kwetsbaarder) of juist gevoelloos (lees: ik vind het de normaalste zaak van de wereld een foto van een lijk te zien). We krijgen een pessimistische en cynische kijk op de wereld. En zo gaan we misschien dus ook die onaangekondigde bezoekers aan de deur inschatten als ‘potentieel gevaarlijke mensen’.
Ook ik, als voorstander van het ‘op de hoogte blijven van het laatste nieuws’ in het kader van de algemene ontwikkeling, kies er dus voor om soms mijn ogen te sluiten. Niet om daarmee mijn spreekwoordelijke kop in het zand te steken, maar omdat al die negativiteit niet bijdraagt aan mijn welzijn of dat van anderen. En zo sluit ik de krant op mijn telefoon. Minder nieuws voor meer geestelijk welzijn! Ik kijk nog wat filmpjes op Facebook over onder andere een panda die een dansje waagt op een hiphop nummer en een grizzlybeer die een duik neemt in een zwembadje in een Amerikaanse achtertuin. En ik maak een foto van Binkie (mijn hondje) om op zijn Instagram te plaatsen. Hij wordt daar gevolgd door mensen die vermoedelijk ook een voorkeur hebben voor het krijgen van een melding dat er een blije fluffy foto van hem is geplaatst dan voor het krijgen van een pushnotificatie wanneer er weer een aanslag is gepleegd. Goed nieuws is blijkbaar voor velen van ons gelukkig ook nog nieuws!
Liefs,
Drs. Kelly
